Przełom XX i XXI wieku to początek kolejnego etapu w rozwoju rachunkowości. Zmiany zachodzące w sprawozdawczości finansowej mają charakter rewolucyjny i wynikają ze zmian potrzeb informacyjnych odbiorców sprawozdań finansowych następujących w globalnym otoczeniu. Na pierwszy plan wysuwają się właściciele kapitału i oczekiwana przez nich informacja o wartości przedsiębiorstwa. Krytycy rachunkowości podkreślają, że coraz bardziej globalny charakter rynków kapitałowych, instytucji finansowych oraz coraz wyższy poziom fachowej wiedzy inwestorów wymagają dostarczania większego zasobu informacji o działalności spółek. Twierdzą oni, że nie wystarczają już tradycyjne podejścia i sprawozdania finansowe, a zysk jako podstawowy miernik oceny dokonań firmy traci popularność, co oznacza, że działalność podmiotów powinna być oceniana przez pryzmat przepływów pieniężnych, które stają się podstawowym miernikiem wartości przedsiębiorstwa. Oznacza to, że potrzeby informacyjne odbiorców sprawozdań finansowych obejmują obecnie nie tylko dane historyczne i bieżące, ale również informacje dotyczące przyszłości. W związku z tym coraz większego znaczenia nabierają prognozy, przewidywania i indywidualne szacunki dokonywane przez służby finansowo-księgowe. Prowadzi to w efekcie do pojawienia się dualizmu informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych.
Zmiany potrzeb informacyjnych użytkowników sprawozdań finansowych spowodowały konieczność dostosowania systemów rachunkowości. Jednym z przejawów takiego dostosowania jest wprowadzenie kategorii wartości godziwej do wyceny w ramach Międzynarodowych Standarów Rachunkowości/Międzynarodowych Standarów Sprawozdawczości Finansowej (MSR/MSSF), a następnie w ramach systemów rachunkowości różnych krajów, w tym Unii Europejskiej. Przyjęcie tej kategorii wartości jest uznawane w rachunkowości zarówno za rewolucyjne, jak i kontrowersyjne. Z jednej strony oznacza wyjście naprzeciw potrzebom inwestorów, uznanych za głównych odbiorców sprawozdania finansowego i stosowanie przepływów pieniężnych do wyceny wartości przedsiębiorstwa w długim okresie, a nie tylko na potrzeby ustalenia wysokości wyniku pieniężnego w okresie bieżącym. Zastosowanie tej kategorii wyceny może więc pomóc zmniejszyć lukę pomiędzy księgową a rynkową wartością przedsiębiorstwa. Z drugiej jednak strony nie odbędzie się to bez wpływu na jakość sprawozdania finansowego, wynikającego z istoty wartości godziwej oraz sposobów jej ustalania. Dotyczy to braku pewności rzeczywistej realizacji transakcji w wysokości ustalonych wartości godziwych oraz zagrożenia utraty wiarygodności i porównywalności informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych, będących skutkiem szerokiego zakresu subiektywnych decyzji, dostępnych przy szacowaniu wartości godziwych. Na tym tle pojawiają się pytania: czy sprawozdanie finansowe sporządzone z zastosowaniem wartości godziwych lepiej zaspokaja potrzeby informacyjne jego użytkowników niż przy zastosowaniu wyceny historycznej? oraz, czy w związku z tym zachodzi potrzeba, aby wycenę w wartościach historycznych uzupełnić lub zastąpić wyceną według wartości godziwych?
Celem niniejszego opracowania jest przeprowadzenie analizy potencjału informacyjnego jednostkowego sprawozdania finansowego sporządzonego z zastosowaniem wartości godziwych. Na potrzeby realizacji tego celu sformułowana została teza stwierdzająca, że zwiększenie potencjału informacyjnego sprawozdań finansowych wymaga zastosowania wartości godziwej równolegle do wyceny w wartościach historycznych.
Rozważania nad wartością godziwą prowadzono na kanwie historycznej ewolucji pojęcia wartości zarówno w znaczeniu filozoficznym, jak i ekonomicznym. Niniejsze opracowanie zawiera prezentację wartości godziwej jako zasady wyceny w rachunkowości, w ramach której przedstawiono obszary zastosowania wartości godziwej w sprawozdaniach finansowych polskich jednostek gospodarczych kontynuujących działalność, metodologię jej ustalania, jej zalety i wady jako kategorii wyceny w rachunkowości oraz skutki jej zastosowania w sprawozdaniu finansowym. Ponadto w niniejszym opracowaniu podjęto próbę zbadania znaczenia jakie przypisują wycenie w wartościach godziwych odbiorcy sprawozdań finansowych. W tym celu określono potrzeby informacyjne odbiorców sprawozdania finansowego i dokonano ich konfrontacji z informacją zawartą w sprawozdaniu finansowym.
Powyższa problematyka znalazła odzwierciedlenie w następującej konstrukcji opracowania. W rozdziale pierwszym znalazły się rozważania nad istotą wartości w rachunkowości. Punkt wyjścia stanowi zestawienie aksjologicznego znaczenia pojęcia wartości z jego znaczeniem ekonomicznym na przestrzeni dziejów w połączeniu z matematycznym podejściem do pomiaru wartości. Na tej podstawie dokonano określenia istoty wartości w rachunkowości i jej atrybutów. W rozdziale pierwszym przedstawiono również wybrane teorie dotyczące pomiaru wartości w rachunkowości, jak również koncepcje wyceny w rachunkowości, wyróżniając spośród nich koncepcję wyceny w wartościach godziwych z jej genezą, definicjami i hierarchią.
W rozdziale drugim uwaga została skupiona na zastosowaniu wartości godziwej do wyceny bilansowej. Przedstawienie zasad wyceny bilansowej w wartościach godziwych zostało poprzedzone opisem ewolucji rynkowego podejścia do wyceny od XVII wieku oraz odniesieniem aktualnej koncepcji wyceny w wartościach godziwych do klasycznych teorii bilansowych, w których występuje wycena według bieżących cen rynkowych. W rozdziale drugim przeprowadzono ponadto dyskusję na temat skutków, jakie na sprawozdanie finansowe wywiera wycena bilansowa w wartościach godziwych. Rozważania te wieńczy ocena koncepcji wyceny w wartościach godziwych w kontekście nadrzędnych zasad rachunkowości wraz z identyfikacją jej zalet i wad w relacji do wyceny historycznej.
W rozdziale trzecim rozpatrzono wartość godziwą z punktu widzenia realizacji za jej pomocą informacyjnej funkcji rachunkowości. W związku z tym w pierwszej kolejności określono odbiorców sprawozdań finansowych wraz z ich zapotrzebowaniem informacyjnym, opisując przy tym charakter informacji dostarczanych za pomocą wartości godziwej w kontekście jej ograniczeń dla zaspokajania tego zapotrzebowania. W dalszej kolejności omówiono cechy jakościowe informacji wyrażonych w wartościach godziwych, ich ujawnianie w sprawozdaniu finansowym, a także zasady weryfikacji poprawności ich ustalania. Ponadto w rozdziale trzecim dokonano kwalifikacji wyceny w wartościach godziwych jako instrumentu polityki bilansowej.
Rozdział czwarty stanowi empiryczną weryfikację rozważań prowadzonych we wcześniejszych rozdziałach. Przedstawiono w nim wyniki badań, których celem było pozyskanie informacji na temat zakresu wykorzystania wartości godziwej do wyceny bilansowej w polskich jednostkach gospodarczych oraz pozyskanie opinii użytkowników sprawozdań finansowych na temat kategorii wartości godziwej oraz jej informacyjnego potencjału. Zgromadzony materiał badawczy umożliwił sformułowanie i zaprezentowanie propozycji modyfikacji ujmowania i ujawniania wartości godziwych w sprawozdaniu finansowym.
Kwiecień 8th, 2011
dodany jako Rachunkowość
Jednym z problemów, na który uczniowie się uskarżają, jest obojętność nauczycieli. W ich opinii nauczyciele zbyt często udają, że nie widzą agresji i przemocy rozgrywającej się przed ich oczami. Bierność dorosłych istotnie może stanowić przeszkodę na drodze do szkoły wolnej od przemocy. Wszelkie działania profilaktyczno-wychowawcze tylko wtedy odniosą skutek, jeśli dorośli zobowiążą się, iż zawsze będą reagować wobec przemocy. To, czy nauczyciele (i inne osoby należące do społeczności szkolnej) zdecydują się reagować na każdy akt napastowania, czy też nie, przesądzi o sukcesie wszystkich wcześniej podjętych działań i określi szanse na zmianę społecznych postaw wobec przemocy.
Kiedy w szkole akt napastowania seksualnego zostaje ujawniony, działania interwencyjne należy skierować zarówno do osoby poszkodowanej, jak i sprawcy. Osobie poszkodowanej będzie potrzebne wsparcie i psychologiczna pomoc, aby mogła powrócić do równowagi. Sprawcy należy stworzyć szansę przepracowania zaburzeń poznawczych, trzeba też zadbać, by zadośćuczynił ofierze.
Skupienie działań interwencyjnych na osobach poszkodowanych nie zniweluje zjawiska napastowania. Szansa na zmniejszenie skali agresji i przemocy pojawi się tylko wtedy, gdy działaniami obejmiemy sprawcę.
Generalne zasady
- Zawsze reaguj w obliczu napastowania. Traktuj poważnie każdy incydent napastowania seksualnego zgłoszony przez personel szkoły lub uczniów. Jeśli nawet osoba poszkodowana nie składa skargi, incydent powinien być omówiony bądź z zainteresowanymi, bądź z klasą.
- Wielu dorosłych po prostu zaprzecza istnieniu takiego zjawiska jak seksualne napastowanie, mówiąc: to tylko końskie zaloty; chłopcy muszą się wyszumieć; czasem chłopcy są grubiańscy, chamscy, trzeba to zrozumieć; to porządny chłopak, tylko się wygłupiał; przecież nie chcesz, żeby ktoś miał przez ciebie kłopoty; po prostu nie zwracaj na nich uwagi; trzymaj się od niego z daleka. Nigdy tak nie mów! Nie pozwól też, by ktoś tak komentował zdarzenie. Osoba poszkodowana bądź jej rodzice, słysząc takie słowa, najprawdopodobniej uznają, iż szkoła nie jest instytucją odpowiedzialną, godną zaufania.
- Ponieważ młodzi są skłonni akceptować wiele zachowań, które dorośli uznaliby za przemocowe, porozmawiaj z osobą poszkodowaną o tym, jak wyobraża sobie koleżeńskie, partnerskie relacje w grupie bądź dobry, udany związek.
- Ustal fakty. Określ, co należy zrobić na rzecz osoby poszkodowanej i jakie kroki podjąć w stosunku do sprawcy. Osobno porozmawiaj ze sprawcą i osobą poszkodowaną.
- Powiedz sprawcy, że jego zachowanie było niewłaściwe i stanowiło złamanie praw obowiązujących w szkole. Zapewnij bezpieczeństwo i wsparcie osobie poszkodowanej. Dzięki takim działaniom uczniowie otrzymają jasny komunikat, że napastowanie seksualne nie będzie tolerowane w szkole.
- Sporządź notatkę, w której zamieścisz podstawowe informacje. Jeśli akt napastowania był poważny, trzeba zawiadomić policję.
- Powiadom o zdarzeniu rodziców sprawcy i osoby napastowanej, szczególnie jeśli akt napastowania był poważny lub powtarzał się często. Komunikat skierowany do rodziców powinien zawierać podstawowe informacje ( kto, kiedy, co zrobił), a także stwierdzenie, że zachowanie sprawcy stanowiło złamanie zasad obowiązujących w szkole. Należy też przypomnieć o możliwych konsekwencjach czynu oraz zasygnalizować planowane działania wychowawczyni lub pedagoga.
- Traktuj w ten sam sposób dziewczęta i chłopców. W tym celu:
- rozważ, w jakim stopniu na nastawienie Twoje i szkoły do zdarzenia ma wpływ tzw. podwójny standard moralności. Zgodnie z tym standardem, inaczej jest oceniana aktywność seksualna dziewcząt/ kobiet i chłopców/mężczyzn i ich odpowiedzialność w tej kwestii;
- rozważ, w jakim stopniu na nastawienie Twoje i szkoły do zdarzenia ma wpływ skłonność przerzucania odpowiedzialności na ofiarę. Powszechnie uważa się, że to kobiety ponoszą odpowiedzialność za to, że do agresji i przemocy seksualnej doszło. Wielu ludzi wierzy, że powinnością kobiety jest zachowywać się i działać w sposób, który prawdopodobieństwo ataku zminimalizuje lub wykluczy całkowicie.
- Pamiętaj, że doświadczenie agresji i przemocy seksualnej silnie oddziałuje na samoocenę dziewczyny, szczególnie w aspekcie jej kobiecości i seksualności. Jednym ze społecznych kryteriów szacowania wartości seksualności kobiecej jest dostępność, rozumiana jako liczba i intensywność kontaktów z mężczyznami. Duża dostępność oznacza niską wartość. Napastowana seksualnie dziewczyna jest „dostępna”, a to oznacza dla niej, jak też dla osób postronnych, że jest „mniej warta” niż przed napastowaniem.
Jak rozmawiać z osobą poszkodowaną?
- Osobie poszkodowanej nie jest łatwo rozmawiać o tym, co się zdarzyło. Okaż zrozumienie, współczucie, wsparcie i troskę. Słuchaj aktywnie, pamiętaj o: kontakcie wzrokowym, otwartej postawie ciała, adekwatnej mimice, empatycznym odzwierciedlaniu uczuć, parafrazowaniu.
- Stosuj pytania otwarte, ułatwią one swobodną wypowiedź osobie poszkodowanej.
- Unikaj osądzania, moralizowania. Nie nawiązuj w rozmowie i nie zadawaj pytań odnoszących się do doświadczeń seksualnych osoby poszkodowanej.
- Dąż do ustalenia prawdy materialnej. Co się wydarzyło, kiedy, w jakich okolicznościach? Kto uczestniczył, kto był świadkiem. Było to jednorazowe zdarzenie, czy też element dłuższego ciągu zdarzeń.
- Poproś, aby osoba poszkodowana wskazała osoby, które dysponują wiedzą o zdarzeniu. Mogą to być osoby, które
1) były świadkami zdarzenia,
2) słyszały o zdarzeniu od osoby poszkodowanej i od sprawcy,
3) obserwowały reakcję osoby poszkodowanej na zdarzenie.
- Poinformuj, że zamierzasz zawiadomić o zdarzeniu pedagoga szkolnego, rodziców, a także porozmawiać ze sprawcą i ustalić z nim postępowanie naprawcze. Poinformuj rozmówcę o planowanych przez szkołę działaniach.
- Zgromadź dokumentację. Zrób notatkę z rozmowy, wyraźnie zaznacz, o jaki rodzaj przemocy chodzi, kto jest sprawcą, jak oceniasz prawdopodobieństwo powtórzenia się aktów przemocy. Jeśli przemoc była poważna, jakie przedsięwzięto środki bezpieczeństwa.
- Jeśli do przemocy doszło między osobami pozostającymi w bliskim związku, zapytaj o naturę, częstotliwość i intensywność aktów przemocy (czy był to szantaż emocjonalny, przemoc fizyczna, przymuszanie do seksu). Porozmawiaj o sposobie zapewnienia bezpieczeństwa.
- Napastowanie seksualne może mieć poważne następstwa. Rozważ wspólnie z osobą poszkodowaną, czy pomoc psychologiczna jest potrzebna. Jeśli osoba poszkodowana wspomina o samobójstwie, natychmiast poinformuj o tym pedagoga oraz rodziców. Wspólnie zapewnijcie profesjonalne psychologiczne wsparcie. Zapewnij o poufności i ochronie przed odwetem.
- Jeśli osoba poszkodowana spodziewa się, że napastowanie seksualne będzie się powtarzać, porozmawiaj o tym, jak można przeciwstawić się przemocy.
- Zapewnij, że personel szkoły będzie odtąd uważnie obserwował zachowanie sprawcy i jego relacje z osobą poszkodowaną. Zachęć osobę poszkodowaną, aby informowała Cię o każdym kolejnym incydencie oraz o próbach odwetu, jeśliby się takie miały pojawić.
Jak rozmawiać ze sprawcą?
Jakiekolwiek byłyby przyczyny, dla których uczeń dopuszcza się napastowania seksualnego, zadaniem personelu szkoły jest powstrzymanie go przed kontynuowaniem takiego zachowania. Można to zrobić na wiele sposobów. Niektórym uczniom wystarczy uwaga otrzymana od osoby dorosłej, a czasem nawet od kolegi lub koleżanki. Inni, szczególnie ci, którzy często bądź w szczególnie dolegliwy sposób napastują koleżanki, potrzebują bardziej pogłębionych działań wychowawczych, aby mogli zmienić swoje zachowanie. Oto kilka pomocnych sugestii:
- Pozwól, aby sprawca przedstawił przebieg zdarzenia ze swojej perspektywy. Nie pozwól jednak, by przerzucał winę i odpowiedzialność na ofiarę. Podkreśl, że bez względu na okoliczności to on podjął decyzję i dokonał czynu stanowiącego złamanie zasad.
-Skłoń sprawcę, by przemyślał swoje zachowanie i odpowiedział na kilka pytań: jakie zasady obowiązujące w szkole i w kontaktach z innymi złamałem? Które moje działania stanowiły złamanie zasad? Dlaczego zdecydowałem się na działania łamiące zasady? Co chciałem osiągnąć, postępując w ten sposób? Kto odczuł skutki moich działań? Jak inaczej mogłem postąpić? Jak zamierzam postępować w przyszłości? (patrz ramka: Jak skłonić sprawcę do właściwej oceny czynu? Dowiedz się więcej).
- Doprowadź do tego, by sprawca przeprosił osobiście albo pisząc list osobę, którą skrzywdził. W przeprosinach musi znaleźć się opis niewłaściwego zachowania i obietnica jego zaprzestania („Przepraszam, że umieściłem Twoje spreparowane zdjęcie na swoim blogu, już je usunąłem i więcej tak nie postąpię”).
Jeśli przeprosiny są składane w formie listu, przeczytaj go zanim zostanie przekazany adresatce. Bądź obecny przy składaniu przeprosin, po to, by udzielić wsparcia osobie poszkodowanej, a także po to, aby mieć pewność, że cel przeprosin nie zostanie zaprzepaszczony przez wrogie gesty sprawcy bądź zapowiedź odwetu.
Jak doprowadzić sprawcę do właściwej oceny popełnionego czynu?
Ważne jest, aby sprawca uświadomił sobie niewłaściwość swojego postępowania, uznał swoją odpowiedzialność i dostrzegł rozmiary krzywdy wyrządzonej ofierze. W tym celu należy wskazać sprawcy, że racjonalizacje i usprawiedliwienia to w istocie wypaczenia myślenia lub inaczej zniekształcenia poznawcze. Przez zniekształcenia poznawcze rozumie się proces zaburzenia oceny codziennych doświadczeń tak, by były zbieżne z przekonaniami. Niektóre osoby zabiegają o to, aby charakter doznawanych przez nią doświadczeń pozostał spójny z ich ukrytymi negatywnymi przekonaniami i w tym celu wytwarzają zniekształcenia poznawcze. Sprawcy przemocy najczęściej podlegają następującym zniekształceniom poznawczym:
- ukrycie danego zachowania (ona kłamie, do niczego nie doszło, ja tylko flirtowałem);
- ukrywanie swojej odpowiedzialności (jak dziewczyna nosi dekolt do pępka, to
- niech się nie dziwi, że chłopak to wykorzysta);
- minimalizowanie skutków własnego zachowania (nic się nie stało);
- racjonalizacja (sama tego chciała, jej się to podobalo).
Luty 4th, 2011
dodany jako Rachunkowość
Spotkanie poświecone będzie analizie powstawania polskiej strategii i polityki bezpieczeństwa w odniesieniu do zagrożenia, jakim jest terroryzm międzynarodowy, obecnemu systemowi przeciwdziałania terroryzmowi międzynarodowemu w Polsce, oraz dyskusji na temat strategii działań antyterrorystycznych przyjętych w innych krajach.
Luty 3rd, 2011
dodany jako Rachunkowość
dr Krzysztof LIEDEL – zastępca dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa Pozamilitarnego w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego
Nie wierzymy już w koniec historii, nie budzą naszego zaufania deklaracje o powszechnym pokoju, z dużym dystansem odnosimy się do deklaracji „dobrej woli” składanych przez poszczególnych aktorów stosunków międzynarodowych. I nie da się ukryć, że mamy po temu bardzo dobre powody.
Rzeczywistość, która nas otacza pokazuje niemal każdego dnia, że nie ma takich okoliczności i takich warunków, które dla wszystkich byłyby akceptowalne, które zaspokoiłyby wszystkie dążenia i ambicje i które dawałyby szansę na trwały pokój − nie tylko w kontekście czysto militarnym, ale także w kontekście konfliktów asymetrycznych.
Środkiem takiej właśnie asymetrycznej walki, który jest niezmiennie popularny i powszechny, wydaje się być terroryzm. Propagowany przez badaczy, między innymi Davida C. Rapoporta, koncept, mówiący o tym, że terroryzm jako zjawisko ma konkretną, liniowo rozwijającą się historię, zdaje się dawać nadzieję, że wróży to tak czy inaczej definiowany koniec tejże historii. Chcielibyśmy w to wierzyć, ale czy to możliwe?
W tym kontekście szczególnie istotne wydaje się poddanie analizie wydarzeń związanych z zagrożeniem terrorystycznym, które miały miejsce pod koniec października
i na początku listopada tego roku. Światem wstrząsnęły w tym okresie dwa kryzysy terrorystyczne obydwa konotowane jednoznacznie jako zagrażające bezpieczeństwu państw i ich obywateli, oba na skalę międzynarodową. Co istotne – często opisywane w tych samych tekstach dziennikarskich, przywoływane niemal jednym tchem w komentarzach obserwatorów otaczającej nas rzeczywistości.
Czemu należy się zastanowić nad tymi zbieżnościami? Wbrew pozorom są one niezmiernie istotne – i zarazem niepokojące. Niepokojące, ponieważ niezależnie od komentarzy „na jednym oddechu” i odniesień do powszechnego zagrożenia terroryzmem, mieliśmy do czynienia z dwoma zupełnie rożnymi terroryzmami, terroryzmami rożnych epok, które określamy mianem „znaku naszych czasów”, podczas gdy drugi przechodzi właśnie wielki come back.
Pierwszy przypadek, o którym mowa, to oczywiście przechwycone w samolotach towarowych przesyłki z ładunkami wybuchowymi, nadane w Jemenie z miejscem przeznaczenia w USA – konkretnie w miejsca kultu judaistycznego. Nie podlega wątpliwości, iż jest to kolejny etap światowego dżihadu – wojny ze światem Zachodu, która wciąż zachowując swoją dynamikę szuka kolejnych dróg i metod walki, które pozwoliłyby na zadawanie strat i powodowanie ofiar.
Drugi – to seria wydarzeń w Grecji. W ramach tej serii prób zamachów na celownik trafiły liczne państwa oraz Unia Europejska. Przesyłki z materiałami wybuchowymi trafiły do ambasad państw, identyfikowanych jako przedstawiciele rozwijającej się społeczności demokratycznych państw, cieszących się przywilejami liberalnych i szanujących pluralizm i prawa człowieka zasad ustrojowych, do osób stojących na czele tych państw oraz do instytucji UE, która jest symbolem współpracy tych państw. O sprawstwo w wypadku tych wydarzeń podejrzewane jest lewackie ugrupowanie greckie, które – jak wynika z dostępnych przesłanek – nie ma nic wspólnego ze „świętą wojną” ugrupowań spod znaku Al Kaidy.
Jak nietrudno zauważyć, można tu dostrzec bardzo niepokojący wzorzec – ta sama (pod względem przesłanek wyboru celu) grupa podmiotow stała się obiektem ataku ze strony dwóch zupełnie rożnych przeciwników. Taka refleksja, jeśli nie zostanie z czasem zweryfikowana negatywnie, prowadzi do zatrważających konsekwencji. Od wieków bowiem wiadomo, że prowadzenie wojny na więcej, niż jednym froncie, może okazać się idealnym sposobem na porażkę.
Współczesne państwa robią, co tylko pozostaje w ich mocy oraz w granicach obowiązującego prawa, aby postawić ochronną barierę pomiędzy swoimi obywatelami, a zagrażającymi im ugrupowaniami terrorystycznymi. Początek walki z islamistycznym terroryzmem, który wszedł na drogę „świętej wojny” postawił przed nami wyzwanie w postaci konieczności dostosowania się do nowej taktyki walki, do rozpoznawania zagrożenia obcego kulturowo i mentalnie, zmusił do wypracowania nowych narzędzi i algorytmów działania służby i instytucje bezpieczeństwa.
W chwili, w której powoli zaczynaliśmy kształtować efektywne i wydajne systemy bezpieczeństwa, odpowiadające na te nowe wyzwania, okazało się, że głowę podnoszą takie ugrupowania, z którymi walkę – jak się wydawało – zostawiliśmy za sobą.
Terroryzm lewacki jest wyzwaniem innym, niż terroryzm islamistyczny. W sytuacji dalszej aktywacji ugrupowań z tej „rodziny” ideologicznej, służby i instytucje bezpieczeństwa staną po raz kolejny przed tym właśnie przeciwnikiem. Okaże się, że potrzeba rozdzielania sił i środków, że monitorowanie i rozpoznawanie zagrożeń dotyczy innych niż w ostatnich latach grup społecznych, że naszym przeciwnikiem przestaje być tylko home grown terrorism, a dołącza do niego – na powrót, podkreślmy – domestic terrorism.
Poza prostym zagrożeniem wynikającym z konieczności rozdzielenia sił i środków bezpieczeństwa, przynajmniej w obszarze rozpoznania zagrożeń i profilaktyki społecznej, staniemy również przed innym zagrożeniem. Już w chwili obecnej wzrost obecności środków bezpieczeństwa i zagrożeń, na które są one odpowiedzią, zmienia nasze społeczeństwa. Musimy „pilnować” nie tylko terrorystów, ale także wpływu, który wywierają oni na nasz sposób myślenia, a tym samym na naszą tożsamość. Przekształcanie społeczeństw dobrobytu w społeczeństwa strachu nie jest teorią – to rzeczywistość, która nas otacza.
Jeśli staniemy przed zupełnie nową grupą zagrożeń, płynących na dodatek ze strony wroga prawdziwie wewnętrznego, dzielącego społeczeństwo na najbardziej bazowym poziomie, to zagrożenie dla naszej tożsamości i wartości, które nasza cywilizacja reprezentuje, stanie się jeszcze większe.
Okazało się, że mimo wielkich nadziei nie nastąpił wraz z końcem zimnej wojny koniec historii. Wydaje się, że na koniec zagrożenia terrorystycznego również nie możemy liczyć. To mało optymistyczna refleksja, ale zarazem refleksja, która nakłania do bycia czujnym i przygotowanym. Tym samym zaś – daje nadzieję na ostateczne zwycięstwo.
Tezy zawarte w powyższym artykule wyrażają wyłącznie opinie Autora i nie prezentują oficjalnego stanowiska Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
Artykuł został opublikowany w piśmie „Ochrona mienia i informacji” nr 6/2010(91)
Grudzień 17th, 2010
dodany jako Rachunkowość
„Zarządzanie relacjami z klientem (CRM) a postępowanie nabywców na rynku usług” Wioletta Wereda.
W publikacji przedstawiono procedury zarządzania relacjami organizacji z klientem w perspektywie tworzenia wartości przedsiębiorstwa i jego strategii rozwojowej. Autorka dokonuje analizy procesu zarządzania relacjami oraz proponuje konstrukcję wzorcowego modelu. Wskazuje na uwarunkowania relacji z klientem, uzależnionych m.in. od wzorów i stylów zachowań nabywców.
„Cash Management w grupach kapitałowych. Diagnozowanie, kształtowanie, ocena” Wojciech Szumielewicz.
Książka jest pierwszym kompleksowym ujęciem tematu cash management w grupach kapitałowych w polskiej literaturze fachowej. Autor przedstawia typowe dla grup narzędzia wspierające zarządzanie gotówką (ze szczególnym naciskiem na narzędzia wspierające zarządzanie płynnością – cash pooling), a także typowe formy współdziałania spółek w tym obszarze (centrum koordynujące, bank wewnętrzny, fabryka płatności, wspólne centrum usług).
„Zewnętrzne źródła finansowania działalności inwestycyjnej jednostek samorządu terytorialnego” Wojciech Misterek.
W książce przeprowadzono kompleksową analizę źródeł i procedur pozyskiwania przez jednostki samorządu terytorialnego środków obcych na finansowanie inwestycji. Przedstawiono zakres i zasady działalności inwestycyjnej gmin, powiatów i województw w kontekście m.in. ich zdolności kredytowej oraz metodologii ocen stosowanych przez banki komercyjne. Skoncentrowano się na charakterystyce poszczególnych modeli pozyskiwania środków na finansowania przez kapitał prywatny (partnerstwo publiczno – prywatne, Project finance) oraz zwrotnych źródeł finansowani(pożyczki, kredyty preferencyjne i komercyjne, obligacje komunalne). Omówiono także bezzwrotne źródła finansowania. W zakończeniu dokonano analizy determinant wyboru źródła finansowania inwestycji przez jednostki samorządowe.
„Zasada subsydiarności w prawie pomocy społecznej” Karolina Stopka.
Praca jest studium prawnym poświęconym znaczeniu zasady subsydiarności w interpretacji i stosowaniu prawa pomocy społecznej. Zagadnienie to dotyczy wpływu zasady ogólnej na proces administracyjny oraz sądowe stosowanie przepisów ustawy o pomocy społecznej, a także na treść i zakres prawa do poszczególnych świadczeń tej pomocy.
„Nieruchomości – sprzedaż, najem, dzierżawa 2010. Skutki w PIT, CIT i VAT. Wydanie 2” Justyna Bauta-Szostak, Bartosz Bogdański.
Książka poświęcona jest opodatkowaniu dochodów ze sprzedaży, najmu i dzierżawy nieruchomości. Opracowanie jest przekrojowe i dotyczy konsekwencji podatkowych na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku zryczałtowanego od przychodów z najmu, podatku dochodowego od osób prawnych, podatku VAT oraz podatku od czynności cywilnoprawnych.
Grudzień 10th, 2010
dodany jako Rachunkowość
Książka “Zwalczanie terroryzmu międzynarodowego w polskiej polityce bezpieczeństwa” stanowi przegląd działań podejmowanych przez RP w zakresie przeciwdziałania terroryzmowi zarówno w krajowej, jak i międzynarodowej polityce bezpieczeństwa. Dzięki jasnemu układowi oraz przejrzystemu wprowadzeniu w tematykę, zawartemu w pierwszej części książki, publikacja ta przeznaczona być może zarówno dla osób, które dopiero zapoznają się z problematyką terroryzmu, jak i dla tych, którzy swoją wiedzę pragną usystematyzować i uporządkować. Książka zawiera informacje dotyczące nie tylko „historycznej” perspektywy zwalczania terroryzmu w Polsce, ale także na temat obecnego kształtu systemu przeciwdziałania temu zagrożeniu, z włączeniem takich rozwiązań jak Centrum Antyterrorystyczne ABW czy też Międzyresortowy Zespół ds. Zagrożeń Terrorystycznych.
Grudzień 9th, 2010
dodany jako Rachunkowość
Program VI edycji Olimpiady
„Inwestor na rynku – giełda, prywatyzacje, fuzje i przejęcia”
W założeniach Olimpiada Przedsiębiorczości łączy w sobie następujące cele:
- uświadomienie młodzieży konieczności zachowywania się w sposób przedsiębiorczy, jeżeli chce ona realizować własne cele w życiu prywatnym i zawodowym;
- rozbudzenie i wzmocnienie wśród młodzieży postaw i zachowań przedsiębiorczych;
- doskonalenie u młodych ludzi umiejętności analizy zjawisk zachodzących w gospodarce, w organizacji oraz w życiu prywatnym, mających wpływ na zachowania przedsiębiorcze;
- rozwijanie u młodzieży zdolności myślenia analitycznego i syntetycznego, planowania oraz realizacji przedsięwzięć, rozwiązywania w sposób twórczy problemów, skutecznego komunikowania się, poszukiwania informacji i na ich podstawie podejmowania decyzji, współdziałania w zespole oraz negocjacji;
- tworzenie pozytywnego klimatu wokół działalności biznesowej;
- lepsze przygotowanie młodzieży do wyzwań współczesnego świata, do których należą tendencja do integracji i globalizacji życia społecznego, wzrost roli wiedzy i informacji oraz coraz szybszy postęp naukowo-techniczny;
- zachęcanie młodzieży do studiowania w uczelniach ekonomicznych.
Listopad 26th, 2010
dodany jako Rachunkowość
Difin SA znalazł się wśród laureatów rankingu firm sektora MSP, Skrzydła Biznesu. Wydawnictwo otrzymało wyróżnienie w kategorii
Firma mikro wiarygodna i dynamiczna.
Organizatorem przedsięwzięcia jest Dziennik Gazeta Prawna, a Patronat Honorowy nad rankingiem objął Minister Gospodarki, Waldemar Pawlak.
Uroczyste ogłoszenie wyników rankingu i wręczenie wyróżnień miało miejsce 18 listopada 2010 roku w Warszawie. Dyplom odebrała Izabela Babul, Dyrektor Marketingu i Sprzedaży, Członek zarządu wydawnictwa.
Ranking Skrzydła Biznesu powstaje przy współpracy z firmą HBI oraz Krajowym Rejestrem Długów. Podstawą rankingu są wyniki firm osiągnięte w trudnym dla całego biznesu roku 2009. Kluczowa dla miejsca w rankingu jest ocena jakie jest ryzyko upadłości badanej firmy. Wynik 100 punktów oznacza, że ryzyko takie – w ocenie HBI – nie istnieje.
Listopad 19th, 2010
dodany jako Rachunkowość
Celem rachunkowości, jako pragmatycznego systemu informacyjno-kontrolnego, jest tworzenie wiarygodnego obrazu działalności przedsiębiorstw prezentowanego w postaci sprawozdania finansowego oraz ocen i opinii z nim związanych. Jest to jednak problem złożony, jeśli uwzględni się wszystkie możliwości, jakie mogą wystąpić, mogą go wywołać lub o nim świadczyć. W historycznym rozwoju rachunkowości obserwuje się nieustanne starania o wiarygodność sprawozdania finansowego. Początek nowego stulecia charakteryzuje się spadkiem zaufania do sprawozdawczości finansowej. Kryzys zaufania w dużej mierze wynika z niepełnego wykorzystania zarządczych możliwości sprawozdania finansowego. Stąd też celem opracowania jest przedstawienie różnorodnych możliwości zarządczego wykorzystania informacji sprawozdawczych.
Obrazem działalności gospodarczej przedsiębiorstwa jest sprawozdanie finansowe. Zawarte w nim informacje można wykorzystać jednak tylko po odpowiednim ich opracowaniu i zinterpretowaniu – czyli po sporządzeniu analizy finansowej. Analiza finansowa przedsiębiorstwa stanowi podstawę systemu informacyjno-decyzyjnego przedsiębiorstwa, od którego wymaga się trafnego doboru informacji, właściwej ich oceny i połączenia w odpowiednie wskaźniki.
Celem książki jest wskazanie przemian w metodyce analizy finansowej, związanych z faktem, że dotyczy ona nie tylko przeszłości, ale także przyszłości. Przemiany w metodyce analizy finansowej uwzględniać muszą również równoległe podejście majątkowe i kapitałowe. Temu celowi służyć mają wskazane w pracy procedury analityczne.
Znaczna różnorodność analizowanych sytuacji wymaga modelowego prezentowania procedur analitycznych, ilustrowanych licznymi schematami. Modele analityczne pozwalają zobrazować istotę analizowanych zjawisk, a tym samym zwrócić uwagę na zależności zasadnicze. Umożliwia ona również graficzną formę prezentacji wyników analizy w celu bardziej przejrzystego przedstawienia zjawisk gospodarczych, w tym również dzięki zastosowaniu techniki komputerowej.
Obok modelowego ujęcia problematyki poznanie zasad analizy finansowej przedsiębiorstwa wymaga ilustracji praktycznej. Stąd też treści opracowania wzbogacono przykładami. Sądzimy, że taka koncepcja opracowania zachęci Czytelnika do poznania trudnej problematyki analizy finansowej oraz pozwoli skutecznie powiązać wiadomości z zakresu rachunkowości i zarządzania przedsiębiorstwem.
Listopad 17th, 2010
dodany jako Rachunkowość
Oddaję do rąk Państwa książkę, w której starałam się przedstawić w sposób przystępny i zrozumiały dla prawnika, inżyniera czy humanisty trudne zagadnienia rachunkowości finansowej.
Sprawozdania finansowe dostarczają wielu wartościowych informacji. W praktyce są często traktowane jako swoista „czarna skrzynka”, która wprawdzie oddaje prawdę o firmie, ale prawdę tę są w stanie odczytać tylko księgowi i finansiści. Trzeba bowiem posiadać przynajmniej podstawową wiedzę o czym informują poszczególne pozycje sprawozdania. Jaki wpływ na treść informacji zawartych w sprawozdaniu miały, dopuszczone przez przepisy, rozwiązania przyjęte przez Zarząd firmy przygotowującej sprawozdanie? Jaką politykę rachunkowości przyjęła firma?
Cel, jaki sobie postawiłam to nauczenie samodzielnego „czytania”, rozumienia i analizowania informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych tych, którzy podejmują decyzje związane z daną firmą, a więc zarówno nią zarządzają, jak i ją nadzorują.
Chodzi zatem o nabycie umiejętności odkodowania owej „czarnej skrzynki” mając pełną świadomość, że pozyskana dzięki niej prawda o firmie może być różnie odczytywana, bo jak mawiał Picasso „nie ma jednej prawdy”.
Zarządzający powinni zdawać sobie sprawę z ograniczeń związanych z wykorzystywaniem do zarządzania informacji dostarczanych przez dział księgowości.
Treść książki może z powodzeniem stanowić doskonałe wprowadzenie do zrozumienia ustawy o rachunkowości. Szczególnie dotyczy to dopuszczalnych praw wyboru klasyfikacji, wyceny, ujmowania i prezentacji zdarzeń i transakcji gospodarczych wpływających na obraz firmy w sprawozdaniu finansowym.
Książka jest podzielona na 8 części, w których odpowiadam na pytania, jakie najczęściej stawiają sobie czytelnicy sprawozdania finansowego, a więc: co warto wiedzieć o firmie i skąd uzyskać informacje o jej kondycji finansowej, co to jest bilans i jakie zawiera informacje, co wpływa na kondycję finansową firmy, jak oceniać efektywność gospodarowania, jakich informacji dostarcza rachunek zysków i strat a jakich rachunek przepływów pieniężnych, jak oceniać kondycję firmy na podstawie sprawozdania finansowego, jak ocenić stan wypłacalności firmy, o czym nie informuje sprawozdanie finansowe.
Czytelnik zapewne się zdziwi, że książka traktująca o rachunkowości nie wspomina o kontach księgowych. Zawiera ona wiele opracowanych przeze mnie rysunków ułatwiających szybkie zapoznanie się z treścią.
Starałam się przedstawić merytoryczny aspekt tej ciekawej i przydatnej dyscypliny w sposób pozwalający na zrozumienie treści sprawozdania finansowego oraz możliwości wykorzystania informacji w nim zawartych.
Osobom pragnącym pogłębić wiedzę zawartą w tej książce polecam „Sprawozdanie finansowe według polskich i międzynarodowych standardów”.
Październik 8th, 2010
dodany jako Rachunkowość
« Poprzednie wpisy
Następne wpisy »
